Bozgun Tohumları

insanlar gürültü yapmayı sever sesler azaldığı zaman kaya çatlağında seslenen kalmayınca pembe evlerden alır avcuna kuş kadınlarını tehlikeli kayalardan geçirir davul sesini keman teline çevirir insan bir iniltidir sayfa uçlarında yazılır, anlaşılmaz, susar duyulmaz sonsuzluğun merkezi dünya dostlardan mektup bekler karbon kopyalı vurur davulun tokmağına bağırır papaz çırakları yaşadım saymayın bendeki katmanları kuş sesi çıkarır sevdiğine anlamadın bir türlü kanatlı canavarını son sesi kalp iniltisidir ayrılık ve bozgun tohumlarından tıs der susar, en küçük gürültüsü insanlar bir dikenli çalı yangın çıkarmayı sever, ateşi eksildiğinde alevi kısılmışken dürüst insanlar yurdunda kasaba evine ateş yakar, buz parçacığından sıcaklık kalmamıştır onun evreninde sevgilisi yataklama, arkadaşları derin koy evi, odası keseli kurt sormayın ona destek direklerini parmak izi bırakmadan çıkarılan yangınları dumanda boğuldu su kabakları uykudayken bile tehlikeye düşmez yanar durur onun çırası insanlar azalmayı, kaçmayı sever bir türlü porselen dişleri gülmemiş insanlar ağlamayı sever, hangi biri son gününde tüy bulut savaşlar karartır siyah dumanlarla yüzünü insanlar silmeyi sever barut hakkını her silah patlayışına bir imza gözyaşları kireçli bir salgı ağlar çit bitkilerine, barış ağaç kabuğu çivi çakar ihtiyar dağlara kan üzerine acı çeker büyük sığlıklarda ağlasa, yanakları benzer karadut ağacına sussa, horoz dövüşünden gürültüler gelir yangınlar benzer ağaç dalına