Gün Batar Kuşlar Döner

söylemedi deme gidiyorum geldiğim yere arkama çalı toynaklarıma telis bağladım iz bırakmadan en sessiz gidiyorum cari sadakam nakibim /yeryüzünde bid'atım/ menend ü rakibim terekem yok sıfıra çarpıldı hikmet-i vücudum alacağım kimseye borcum yok varis bırakmadan gidiyorum kimse bilmeyecek var olmuşum olmamışını gidiyorum kefensiz sedasız nam u şöhretsiz gece nevbetinde aydım şekibindim /olmayacak yoruldum/ gelmeyeceksin sabahı beklemeden gidiyorum geceleyin ayazda sabaha çeyrek kala dönecek oldun muydu bir adım yetiyor geldiğin sonsuz mesafe için gözümü güze açmıştım baharı beklemeden kışın tam sonunda gidiyorum kar altında bahara bir adım kala işin orucun bitimine ramak var eli kulağında müezzinin kan-ter içindeyim kazma küreği fırlattım ezanı beklemeden yevmiyemi almadan gidiyorum söylemedi deme gidiyorum geldiğim yere 'zemheriden ötesi var' kimseden ayrılmış kimseye kavuşmuş kimseye dönmüş olmayacağım söylemedi deme gidiyorum geldiğim yere yangın anımsıyorum duman baş dönmesi dünya tutması söylemedi deme gidiyorum bu yasaklar bana göre değil bu buyruklar mubahlar bilinen ölümler doğumlar gidiyorum sahte tanımlanan yahut muhayyel tanrıları terkediyor gidiyorum yaramadı bu ırmaklar bu gökyüzü fazla temiz fazla aydınlık karanlık göklerim mülevves ırmaklarım daracık odalarım labirentlerim kısır döngülerim paradokslarıma dönüyor söylemedi deme eski dalaletime gidiyorum gidiyorum anlıyor musun gidiyorum varamadığım hiç ulaşamadığım izinden ayrılıyor /yenildim/ yolundan sapıyorum gidiyorum görüyor musun düzgün yüzümle ağlayamıyor dava sahiplerini oyalayamıyor rolümü oynayamıyor bir şiiri beyaza çekemiyor gidiyorum hem zalim hem mazlum hem hâkim hem mahkûm hükmüm elimde gidiyorum zahid sanır sulandırılmamış müşrik ben diyem bir o kadar muvahhid 'ne âkil ne divane' şair yani mürted bir bakıma mürted gidiyorum ikindinin sonu gün batarken dönüyor gün batarken gidiyorum geldiğim yere nereyse