Ufuk...

günler üşüyor geceden devir eden sensizliklerle. geceler, ufuk çizgisinde kaybolan bulutlara dönüyor tanyeri ağardığında ve günbatımında kızıllaşarak terkediyor kendini bir kuş kanat çırpıyor uzaklarda bir ağaç gövdesini sallıyor arasında ışıkları süzerek akan yıldızlara dönüyor yapraklar arasındaki ışık süzmeleri ve senfonisini dinletiyor yapraklar zamana Zaman sıradanlığını bozmadan eşlik ediyor ritmine yaşamın... katılmak için çok geç değil denizlere diyor dereler ve dereler nehirlere dönerek karışıyor denizlere denizler de buluşuyor çizgisinde ufkun ufuk denizle, gökle, kanat çırpan kuşla ve yapraklarıyla dönüşüyor resme resmi duvarıma asıyorum çekiç değiyor parmağıma kızarıyor ufuklar gibi...