Vaveyla

nicedir yol verdik sevdalara aynalar bile korkar oldu yüzümüzdeki manayı yansıtmaktan yalnızlıĝımı çalma benden vaveyla sessizliĝimi koparma benden dudaklarım titrek anarken adını bir çift pranga düşer ayaklarıma buhranlar sarar da dört yanımı sen tutsaklıĝıma aĝlarsın ben se senin yokluĝuna sen dur vaveyla, ben aĝlarım sen aĝlarsan tomurcuklanır öfkem çoktandır yol verdik sevdalara hazan mevsimindeki bir yaprak gibi bir bir savrulduk rüzgarın öfkesinde ateşin heybesine saklanmış buz gibi damla daamla eridik azap içerisinde hayatımızla tanımladık yeniden sevdayı gözlerin namlusuna sürülmüş yaş yada yaĝlı ilmek geçirilmiş baştı beraber bulutlara ektiĝimiz sevda vakit dar, güneşe gitmek gerek heybetli daĝlara konduĝunda ama sen dur vaveyla, ben giderim sen gidersen infilak eder yarınlar kasvetli bakışlarını esirgeme bilinmeyen bir vakitte gel acıya boĝma da beni kezzap dökülmüş saçlarınla gel çok derinlerdesin, çok uzaklarda denizlerin yakamozlandıĝı bir akşam umutlarımı yan cebime koyup bir buse bile almadan harcanmış bütün aşıklar gibi sana gelmek isterdim dudaĝımda sevda şarkılarıyla ama korkuyorum… ölümden deĝil korkum, vurgundan deĝil köpekbalıklarına yem, yunuslara oyuncak olmaktır seni savuran korkum öfkemi sindirerek, gönlüm yaralı avuçlarımda dua ile bekliyorum sarımtırak bir ölümün kollarında kıvrım. kıvrım giden hayallerimle çöllerde toy bir atın nal sesleri ve toz, dumanla karışık yorgunluĝu birikmiş bir seyyahım serabını olsun görmek isteyen gözümde kan, içimde fırtına varken gölgenle istanbulu adımlıyorum boĝazı görmeyen bir gecekondudan ne kadar da sefil görünüyor hayat neden aydınlıĝa raĝmen gündüzler geceleri aratıyor vaveyla denizler neden çaĝlayan gibi çivisi çıkmamış sevdalar aşkına söyle kar neden kara vaveyla tümsekler neden daĝ olur apansız sana yaklaşmak istediĝimde şimşekler çakar, gökleri parçalar da gök bile gürüldemekten acizken nasıl kavuşurum ben sana siyah-beyaz bir hayatın penceresinden renkleri seçememenin suçlusu kim kim ayırıyor mecnunu leylasından senden kalan bir tutam dikeni gül diye alırda gönlümü kanatırım seni sevmek ölüm, zifiri karanlık ama yılmam, herşeye katlanırım inan bir bakışın öldürür beni yine mayınlı ellerinde canlanırım umutsuzum sanma sakın vaveyla senin de yüzünde güller açacak gülücükler yeşerecek gözyaşlarının bittiği yerden gidişini göreceğiz hasretin beraber ve gelişini özlemi çekilen hayatın dayan, bitecek acı ve keder kavuşmaya beş kaldığında saatin