Çaresizlik

bir kaç satıra sığmayacak kadar uzundur bir kaç saniyenin elemi, görülmeyenin verdiği gerilim, evet belki biraz korku biraz keder ve her şeyi bir anda düşündürebilen; kendine kazdığın çukurlar, belki kaybetmişsindir, yollarda koşarsın evet kaybetmişsindir, çare yoktur koşarsın, sanki biraz önce nefes alan en yakınını yani ruhunu gömmüşler, çaresizlik baş ucunda ağlayan, durdurun dünyayı inecek var diye bağırırken sen, etrafında bir yönetmen edasıyla insanlar, kameralar döner, çaresizliğinin yansımasını en yakından çekmek ve tüm dünyaya göstermek istercesine döner etrafında, soluk soluğa kalırsın siyah asfalt yollarda, aslında hiç toprak yoktur ama bir toz bulutu bırakmışsındır arkanda, kan damlar terlediğin demde, artık halin yoktur koşmaya fakat koşmalısın çaresizsin ve ne yapacağına dair hiçbir fikrin yokken, nereye gideceğine dair hiçbir fikrin... o an tüm bilinçaltın canlanmış gibidir, neler gelmiştir bir kaç saniyede neler geçmiştir bir kaç saniyede, evet aslında her şey geçmiş şu an, şu bastığım harfler, her şey geçmiş, bir ben kalmışım ortasında yolların, ölümü bekleyen, araç tutmayan yollarda elini kaldırırsın birşeyleri durdurmak istercesine fakat duran bir dolmuştan başkası değildir, çaresizsin, belki kedin ölmek üzeredir, belki susuzluktan kuruyan bir ağaç görmüşsündür, ya da ölüm döşeğinde yavrusuna kavuşmanın hasreti ile yanan bir ananın feryatları sokmuştur seni bu hale, ne yaparsın nerden bulursun, çaresizlikten kıvranırken dünya, birilerine yakarmakla mı geçer zamanın, ya da dilenci mazlumluğunda ve o kadar utanmaz dikilir misin karşısında çaresizsin ama bırakma dilenciler kadar da olsa sarıl hayatına...