Başlıksız Şiirler

Buğulu bir sabahın büyüsündeyken hayalim Ellerim dokunur pencerelere Dışarıda yıllanmış buz kütleleri Ve içerde bir parça siyah Ürperirsin gördüklerinin karşısında Yani karanlık bir yerler var hâlâ Yani ağaçlar gecenin hayaletleri Gündüzün kurtarıcıları Ellerini salladığın zaman bir kitabın son kurtuluşlarıdır onlar sen silah çekersin birileri yaralanmıştır Bir gecenin sonsuz harfleri Aklından silinmeyen sahneler Bir tokat gibi yapışır geçmişine birkaç an Ellerimde ölüm soğuğu ve ağzımda kan Sarsaklanmış bir çocuğun son umudu Elinden tutuğun bir bebeğin adımları kadar narin ve ürkek yürürken Aklımdan ölüme dair bir şeyler geçer Gerçekler acıtır Gerçekler kan kokar Silinmiş pencereler Buğulanmaya yüz tutmuş bir geçmiş veya daha geçmemiş Satırların ne anlamı var siyah bir kuşak Siyah bir rüya Dönüp duran dünya Yani devran eden hayat Yaşanan geçmişler Bir vaka Bir hikaye Yazılmakta güçlük çekilen birkaç harf İliklerimize kadar işlemiş korku Ama gerçekleri biliyoruz Belki bir inat belki aynı şeyleri konuşuyoruz Sayfalar bitecek Peki ne öğrendim Bu bir soru değil Ne getirir insana bir satırın arkasına sığınmak Neler bilir insan? Sandığınız kadar boş değildir her insan Birileri saygı bekler Kimileri şükran Ellerinden geçmişti oysa Oysa nedim et Oysa hikmet Ve selamet Uzun lafın kısadır her konuşulanlar Çünkü sözcüsüne göre kısadır laflar Ve gerçek sessiz kalmış karşımda susar Daha pişmemiş Daha ham kalmış birkaç duygu var Bir mum kadar sakin Bir taş kadar keskin Atılmış bir adım kadar emin Dışarıda hayatlar var Çatıların altında hayatlar var Sebebini bilmediğim bilsem de göremediğim bir kargaşa Silahlar Yatarken iyi geceler deyin sabaha.