Nikâb Açdı Yüzinden Hoş-likâ Gül

1 Nikâb açdı yüzinden hoş-likâ gül Cihânı kıldı pür-nûr u safâ gül Serâ-perde urup gül-zâr içinde Düzetdi bülbül-i perde-serâ gül Yüzüñ rengini gördiler reyâhîn Anuñ-çun oldı uş gark-ı hayâ gül Ayagı tozınuñ bir zerresi-y-çün Sabâya virdi varlıgın fidâ gül Dimâgı müşg-ile tolu hevânuñ Niçe kim hüsnüñe kılur senâ gül Sabâ binün bigi ışkuñdan iyi yâr Gehî dîvâne olur gâh bîmâr 2 Güli çün gördi hoş dem-sâz bülbül Kılur sûz-ıla her-dem sâz bülbül Hoşâ fasl-ı bahâr u vasl-ı dil-dâr Seher-geh çün ide âvâz bülbül İşit kim her nefes ışkuñ işinden Saña rûşen ide biñ râz bülbül Niyâz it nâzına yâruñ ki hoşdur Tahammül itse gülden nâz bülbül Kalur gül-zâr şavkı-y-la niçe kim Yüzüñüñ vasfın ider söz bülbül Cihân tolu nevâ vü berg-i güldür Dem-i nây u rebâb u câm-ı müldür 3 Egerçi anber-efşândur benefşe Senüñ zülfüñe hayrândur benefşe Dimâgına saçuñ sevdası düşdi Anuñ-ıçun perîşândur benefşe Saçuña müşg dimiş ol hatâdan Boyın egmiş peşîmândur benefşe Cihân hayrân-durur zülfüñe anı Ne bilsün kim ne reyhândur benefşe Dimâgını hevânuñ kıldı müşgîn Meger şâha senâ-hwândur benefşe Melik Sülmân ki oldur şâh-ı kişver Dil-âver pâdişâh u milk-perver 4 Gözüñe öykinür mahmûr nergis Nesinedür aceb magrûr nergis Yüzüñ rengi vü gözüñ şîvesinden Bihişt oldı gülistân hûr nergis Nazar itdükçe gül-şende göremez Yüzüñ mânendi bir manzûr nergis Gözine uyhu girmez hasretüñden Aceb mi ger ola rencûr nergis Ayaguñuñ tozından sürme kılsa İde-y-di gözlerin pür-nûr nergis Cüvândur nev-hevesdür zevke lâle Anuñ-çun düşmez elinden piyâle 5 Yüzüñ göreli iy gül-rûy gonca Yoluñda dökdi reng ü bûy gonca Lebüñ vasfını işitdi seher-gâh Safâdan oldı handân-rûy gonca Yile virdi gurûrı devletinde Senüñ-çün varlıgın hoş-hûy gonca Nefes urmaz şehâ zikrüñden ayru Anuñ-çun oldı anber-bûy gonca Gül-âb-ıla yur agzını meger kim Olısar şâha midhât-gûy gonca Bekâsıdır anuñ âsâyiş-i mülk Likâsıdır anuñ ârâyiş-i mülk 6 Çemende düzdi bûy u reng lâle İder uş işrete âheng lâle Lebüñ lutfından oldı gonca handân Yüzüñ renginden aldı reng lâle Mey-i gül-rengi nûş it iy gül-endâm Ki oldı hâk sebze seng lâle Kılur her dem akîküñ micmerinde Buhûr-ı ûd zî hoş yeng lâle Senüñ ışkuñ odı cânına düşdi Anuñ-çundur meger dil-teng lâle Eger taht-ıla tâca var-ısa baht Melik Sülmâna ire tâc-ıla taht 7 Bahâr irişdi vü hengân-ı reyhân Zi zevk eyyâmıdur eyyâm-ı reyhân Haber virdi sabâ zülfüñ deminden Hasedden ditredi endâm-ı reyhân Beñüñ lâle yüzünde dâne-i müşg Saçuñ gül yañaguñda dâm-ı reyhân Yüzüñ rengi-durur ârâyiş-i gül Saçuñ kohusıdur ârâm-ı reyhân Hatuñ bir sebzedür kim hayretinden Yire döküldi neng ü nân-ı reyhân Duâsı Ahmedînüñ budur iy şâh Ki kılsun bahtuñı pây-ende Allah