Nazlı Gülüm 9

“Sensiz yüreğim bir Kerbela olur İçimde binlerce Hüseyin ölür” Gönlüm karardı yine sarardı hayal dünyam Akşam vakti denizde batan bir güneş gibi İçimde bir kıvılcım alev aldı derinden Yaktı umutlarımı kavurdu ateş gibi Sevgimi buket yapıp gönderiyorken sana Kutsal bir sevda günü.. yeni bir heyecandı Sözlerin hançer gibi.. mesajın buz gibiydi Anladım bu zamanda aşklar dahi yalandı Ne bir dost ne bir kardeş.. ne sevda kaldı şimdi Özlemini duyduğum o uzak diyarlarda Bir nazlı gülüm vardı.. O da yok olup gitti Gülşenim öksüz kaldı şimdi hatıralarda Şiirlerin rengini bir gün çözersin elbet Her mısrada yeşeren bir çiçek olduğunu “Gül Endam”ı bulutun gölgesinde bırakıp Bir akşam güneşiyle nasıl kaybolduğunu Ben bir şairim gülüm.. şairler şiir yazar Duygular olmasaydı şiirler de olmazdı Şairlere senin gibi güzeller mezar kazar Şiirler olmasaydı şairler de olmazdı Geceleri gündüzden ayıran kara değil Aydınlıklardı gülüm.. ışığı aldın benden İçimdeki acıyı verseler insanlara Dayanmaz hiçbir damar.. kan akar her bedenden Benden bir haber bile alamazsan gün gelir Unutma sevgi düşüm bıraktığın yerdeyim Eşkiyalar ölürse dağlar öksüz kalırmış O dağda nazlı bir gül açan bir kabirdeyim Şimdi senden geriye sararmış bir gül kaldı Onu da ölene dek sevip sevip koklarım Bir sevda masalıydı.. bu şiirle son buldu Sevgimi yüreğimde ömür boyu saklarım Senden başka bir aşkı artık tatmamak için Aşkıma zehir döküp öylece içeceğim “Elveda Nazlı Gülüm.. Elveda kır çiçeğim Bil ki seninle doğdum, seninle öleceğim”