Etfaye Meydanı

Dondurucu Angara ayazı; Ve..Etfaye meydanında, Onbirin de bir çocuk...! Başında bir bere, Üstünde de; Durnalı bir şapka Yüzü böylece örtük, Sadece gözleri var; Masmavi ve boncuk... Atkıyı da sarmış boynuna; Ve rengi; kaderi gibi Yırtık ve kara bir gocuk... Kadifeden pantol; Elden alınmış! belli; Beli de bol Gırnap geçirmiş kemerine... Kocaman botların Yırtığından, Yün çorap fışkırıyor... Etfaye meydanın da Bir çocuk! ; Anasının, Üçüncü kocasının; İlki imiş simit satan bu çocuk..! Birde bacısı varmış; Kendinden epey küçük Parmakları üşüyoda Yırtık eldivenden; Üflüyo arada Eldiven üstünden... Gecekondumu dediydim de Oturduğun yer; Ne gezer barakaymış meğer... Almadan verdiydim Demir paranın; En irisini de.. Olmaz! ,alamam! dedi Utandırdı epey beni... "Utanın! " der gibi... Ne isterdin yaa? Bir babam,ağabeyim Olaydı da... Öteki oğlanları da işaretle; Şunlar beni dövüyo yaa! Dediydi... İri de görünüyordu onlardan amma... adı da anasının adı; YETER! miş meğer... Etfaye meydanında; Oğlan sandığım bu çocuk !...