Lokman

Bir ayrılık var ki; İnsanı viran, insanı ziyan eden Bir ayrılık var ki zalim… Sabaha uzanan bir gece şimdi Ve omuzlarımda, Hayatı erken bitirmenin izleri… Tutup atsam duvara, Yüzümdeki şu asalak kirleri, Duvar kabul eder mi? Zamansız çürümüş yüzleri… Şimdi bir yara var içimde, Zaman geçiyor, büyüyor Büyüyor ve öldürüyor… Hekim gelse, lokman gelse Çare olur mu bu derde? Sorsam hekime; Var mıdır ayrılığın ilacı? Var mıdır uzağı yakın eden? Yuvasından ayrılan, uzaklara göçüp giden O mavi düş döner mi? Şu yaralar geçer mi? Ansızın ölen dirilir mi? Söyle canım lokman Ayrılığın kökünü kurutan, Bir merhem var mıdır? Ya acısını dindirecek, kuytu bir mezar Var mıdır ayrılığın dermanı? Söyle canım lokman! Şu yaralar öldürmeden, Bana derman getir, aman lokman! Bir ayrılık var ki; Ne gözlerden yaş dökmüş… Bir ayrılık var ki; Acısına dayanamayan, vakitsiz ölmüş Şimdi, sabaha uzanan bir gece Ümitsiz anılarla yüklü… Bu gece yürek, secde ölüme Üstünde mavimsi bir elbise, Yummuş gözlerini, Sabahın ilk ışıklarıyla gökyüzüne… Aman lokman, canım lokman! Dermanın varsa, sür ayrılığın yüzüne