Mavilim

Almış başını gidiyor zaman, Gidiyor ama senide götürüyor… Seninle olan anılarım, Sevda türküsü gibi büyümeyen çocuklar misali Yarım kalmalara sığınmış yaşamlar, Hiç bir anlamı kalmamış, bende senin sevginin Zaman gibi, uçan kuş emsali Sende, bende anlamadan geçip gitti zaman Sabah olunca kaybolan ay gibi Silindin kalbimden, Ben o ay gibi silindim dünyadan, kayboldum… Bedenim hareket eder, ancak ruhum ölüm uykusunda Yüzüm gülüyor, fakat içim kan ağlıyor Elim başka elleri tutuyor, Senin ellerinin sıcaklığı yok! Bedenim bir buz parçası olmuş, Ölüden farkım kalmamış, Yaşamam bile formalite icabı… Sen olmayınca, yaşamanın ne anlamı var ki? Öyle çok sevmişim ki seni, Yemeden içmeden kesildim, Her gece uykusuz kaldım, Sabahlara güneşsiz uyandım… Güneşim, aşım, suyum yarım kaldı Senin sevdiğin şarkılar çıkınca, Gözlerim doluyor, ağlamaklı oluyorum Sessizce ağlıyorum, bi o kadar da dinliyorum Seni, bir seni düşünüyorum ve ağlayışlarımızı Mavi denizim, yaz güneşim, karakış beyaz tanelerim Sen benim her mevsimim! Aşk denilen yaşam sızısı, yine yarım kaldı Seninle mutluluğun kalesini yaparken, Anlamsız tartışmalar, kalemizi yerle bir etti Sen benim mavilimdin! Gözlerine baktığımda, masmavi denizi görürdüm Dalar giderdim maviliklere, umarsızca ve sebepsizce Bazı günler maviye bürünürdün, Bazı günler zifiri karanlığa… Sonra isyan ettim, günah dediler Her meyhanede sızıp kaldım, sarhoş dediler Kendimi kaybettim, deli dediler mavilim! Şimdi gözlerimin önünde, O yaşadığımız anların izleri… Aşk, bu bedende yarım kaldı, Hayat da güneş gibi söndü... Bir vakit ay ışığında yürüdüm, Yalvardım tanrıya, yolun sonunda sen olasın diye! Ama yolun sonunda, çıkmaz sokaklar karşıladı beni Bu aşkın sonu da çıkmaz sokağa vardı gibi Belki de aşk denilen şey