Zeyno

Şimdilerde aklımda, sana uyandığım ilk sabah Her sabah kapımın aralığından sızan gün gibiydin, Vakitli, vakitsiz usulca öpüşlerin duruyordu bende, Sen yüreğimi sakladığım, engin denizlerimdin... Şimdi nefesin eser, üzerinde çırpınan yelkenlerimde Hangi limana ulaşsam, yine bekleyen sevgili sendin… Kıyıya vurmadan dalgalar, vurulurdum gözlerinde 'Zeyno! ' diye seslenirdi yüreğim, aslında yüreğimdin Acılarımı silerdin yüzümden sen, o bakışlarınla Fırtına da tutunduğum dal olurdun, sımsıkı sarılırdım Bin defa ölmekteydim ben, senin gözyaşlarında Üzerinde yürüyüp gittiğin toprakları bile kıskanırdım, Çıplak ayaklarını sürüyüp de giderken bakışlarımda… Üstüne tutunan yağmur damlacıklarına darılırdım, Bir ben olmalıydım oysa, eriyip giden sıcaklığında Zeyno! Yazardı kalemim ve dolardı bütün satırlarım Bir Trakya türküsü mırıldanır, göçüp de gelen kuşlar Dilimdeki şarkılar o kadar çok muhtaçtı ki sevgiye, İçimden söküp alıyordu acı sözleri, söylediğin şarkılar… Konuştuğun zaman işliyordu sesinin her tınısı içime, Söylemiştim ya sana, yakışmıyordu diline suskunluklar… Dayanılması ne mümkün alâvlarda, su serperdin yüreğime Yemyeşil açardı gözlerimde, gözlerinden saçan mutluluklar Adın belki de, bir ağaç kavuğunda kazılıydı zeyno diye!