Öylesine

kaldırımlara saçların düştüğünde bu şehir kuytusundan ırak; zaman dilimlerine mahpus voltasında. yokluğuna denk düşüyor zaman... ya da / sen; zaman zaman, eşdeğer sayılıyorsun zaman ile. birebir örtüşmeyen; yaşanılan / ve kaçılan yanlarıyla müsemma. kaldırımlara saçların düştüğünde; adını anıyorum... ya da bu şehirde adını her andığımda, saçlarına dokunur gibi seviyorum bütün kaldırımları... yok'luğunu arıyorum zaman içinde, içindeyken zamanın; büsbütün yoksun sanıyorum... bütün tezatlarıyla bu şehrin, bütün tepelerinde adını zikrederken; saçların diyorum, zaman büsbütün dolanıyor dilime... ne garib çelişkidir ilahi; yok'luğa eşdeğerdir bütün cümleler. peşisıra gelen, vurulan ve bir daha vurulan; imgelerin yoksunudur şiirler. yaşatan yanları da var, yalan yok; kaç kere doğduğunu hatırlamayan / ve kaç kere ölünür bilmeden / ve bilinmeden öylesine: ve muhakkak silinmeden satıraralarından. tutunmaktır belki de yaşama, nasıl olduğunu bilmeden... çelişkiler yumağı yaşam; karanlık kalan yanların deşifresi, mülteci sürgünlere gebe... ne zaman doğduğunu ve ne zaman öldüğünü hatırlamayan ve hatta ölümü dahi bilmeyen tanımsız yaşamların gurebası şiirlerin müdavimi; yorgun, yaşlı ve buruk bir ses... aksi nerede duyulur bilinmez; ölürcesine ve vurulurcasına hatta nasıl olduğunu bile bilmeden, tutunur yaşama; nasıl yazıldığını dahi bilemeden... en çok ölümü anladım yaşarken; tanımlar yer değiştirdi sonra. yaşadığımı anladım ölürken... karıştı birbirine büsbütün; muallak sorular birbirini kovalarken, değil şehre sadece; birkaç şiire teslim ettim kendimi ölesiye. ve vallahi öylesine... ölmek; yaşayanların harcı... yaşamıyorsan; ölmeyeceksin demek... ya da hiç yaşamadın varsayılacak... mezar taşları adını anarken yok'luğu(m)nun izinde; bütün günahlarını özleyeceksin gaib zaman dilimlerinde... söz(l)cükler fakr içinde, ne kendisine faidesi olmuş, ne büsbütün tastamam ayakta tutabilmiş ve kalabilmiş... sürünüp gitmekte; zaman içinde... birkaç sözcük öylesine söylediğim; vallahi öylesine, ve ölesiye...