Ne Demeli

Gecenin en kuytusundan sesleniyorum Karanlığın koyusundan Duy beni Duy diyorum. Aklına gelirde gelirsen bir gün Güneşi getir beraberinde.. Ve bir açık kapı Aydınlığı seyretmek istiyorum.. Ben ki Kaç zaman önceden öldürdüm seslerini kıvrımsı gülüşlerinin İçimin boşalan meydanlarına doldurdum kendimi. Acılarımın fosforlu köklerini kemiriyorken ölüm Yüreğimi bilmediğim bir alfabenin seslerine bağladım Her sabah gözümü açtığımda ben Bir kere daha musalladaydım. Onun içindir ki, Bütün şiirlerimi mezarlığıma adadım. Şimdi bir kere daha mı ölmeliyim? Ve ne kadar öldürmeliyim kendimi içimin beton kuytularında? . Daha ne kadar sürmeli tutsaklığım, Ne kadar yaşamalıyım aynı mahkûmiyeti Çocuksu hatıralarımın toprak damında? . Bir şafağın alacasında dokunabilsin diye dudaklarım dudaklarına. Bulsun diye ellerim ellerini Ne ödemeliyim daha? .. Daha ne yapmalı, Ne demeliyim?