Kıyamet

Düşünüyorum, Artık pes etme vakti geldi, Nası olsa cennete gidemeyeceğim, Bir cesaret gelirde yarın, Ve bir sonraki tüm yarınlarda, çıkmayacak sesim, Kimse duymayacak sonsuza kadar. İstanbul bir cılız esintiydi, Sesi lâldi, kimseye duyuramıyordu, Boğaz yanıyordu, dumanı üstündeydi, Derinlerde, taa derinlerde başlamıştı kıyameti. Deniz yanıyordu, sabah vaktiydi, Ve efil efil bir fırtına yaklaşıyordu, görüyordum, Sana ulaşmaya çalışıyordum korkuyordum, Ne telefonun cevap veriyordu, Nede, yanan denize atlayacak cesareti bulabiliyordum, Korkuyordum. İstanbul usul usul yanıyordu, Ömrümün son kısmını yaşıyordum, Sen yoktun, Ben, sen diye çıldırmıştım, Feryadım yangın içinde kalmıştı, Heryer kırmızı, heryer dumandı, Kıyamet başlamıştı.