Gecenin İplerini Çektim

gece sağanakları -ı- gecenin iplerini çektim artık barış taraftarı değilim savaş baltamı çıkardım topraktan depremleri yadırgamıyorum sınır istiyor yorgun ellerim yolum memleketlerden geçiyor ırgatlar yollarda güneşi içiyorlar kızılca şerbeti kesin bir yargı belirtmiyor gülüşleri gecenin iplerini çektim zehir içmek bir avuçtan yudum yudum benim savaşı istemem yüzümün mimiklerinden belli sen bir yarısı aynada boğulan kendinin uzağındasın diye kaderin bir parçasına çizilmiş en mahrem yanlarını tutuyorsun kimse gülmüyor artık yüzüne ben daha belalı bir savaşçıyım bakma benim güzel gülüşlerime aynadan okumuyorum tarihi iskender ve dahi tüm kördüğümler benim baltamın esiri gecenin iplerini çektim yadırgamıyorum tan vakitlerini gece sağanakları -ıı- sarkıtın ruhunuzu en derin kuyulara elverdiğince oynayın sizin olsun elleriniz beni boşverin ben kendi rüyasını kurutmuş bir yeryüzü tabircisiyim yoruldum başkalarının hülyalarını yorumlamaktan hey ne yaman bir savaşım var geceyle gece sağnakları üstümde alabora en keskin bıçaklar bile kanatmıyor artık kalbimi delilik gömleğim üstümde renk değişti satmayacağım artık intihar senaryolarımı düştüm kalktım düştüm kalktım kanatlarım yaralı gecenin ipini çektim yuvadan uçup gitti kuş hürriyet kuşların diğer adı değil mi? gece sağanakları -ııı- gece bir dostun kendisiyle eş inhiraf etmenin ve hesaplaşmanın gece böğrümde melankolik ur gece bir ölünün ardındaki sır gece bir annenin şiir okuması karnındaki cenine gece ağlayan bir yetimin ayak sesi gecenin ipini çektim veremim artsın diye beni bir daha vurur musun? gece sağanakları -ıv- ay dolunay kimliğiyle görünüyor ağaçların sermayesi yapraklarını haşarı bir çocuk gibi sallıyor rüzgar yıldızlar silik bir tabloda varla yok arasında gelgitlerde sustukça konuşuyor benimle yakamozlar çarpıyor yüreği denizlerin şaklabanlık yok gökyüzünü ağlatıyorum keder üzerimden ağıyor bir bir kim vurulursa geceye bana bir minnet borcu olur. yargıç kalemi kırmazsa küserim savaşı başlatan benim yeniden gecenin ipini çeken ben ateşlerini çoğalttım ateşgedelerin benimle konuşurken ey ruh düğmelerini ilikle teslim ol benim ne yaman ne savaşçı bir şair olduğumu bil. kimliğimi göstermedim diye beni tanımıyor olabilirsin herkül veya samson olmasam da rüstem ya da ali olabilirim yahut isimsiz bir kahraman hiç duyulmayan kır kalemi yargıç yoksa küserim. gece sağanakları -v- gecenin iplerini çektim hüznümü salıverdim anakaralara yolumu uzatmak istemem bir sevgilinin bir aşığı rededişi bir isyanı başlatabilir kimbilir bir halk ansızın bir sabah özgürlük tadabilir yaşasın derken yaşamanın ne yaman bir çelişki olduğunu ölümün bir çeşit galibiyet olduğunu ansızın bir gece iplerin koptuğunu gecenin iplerini çektim yaşasın ölüm! 'viva la morte! ' haziran-temmuz '99 -her gecenin bir gündüzü, her gündüzün bir gecesi vardır. hem gecemi hem gündüzümü benden çalanlara ithaf olunur-