Ama Hayat

uzun bir zemheri boyu o şarkıya yürüdüm bir derbeder kapıydı hayat, eprimiş kendime yalan bir maymuncuk edindim aşk, o en uzun söylev kekeme ve dilbaz ve iri memelerinden emdiğim ayaz ehli bir zemheriydi işte, kuşandım saçlarıma mintanım ki rüzgarlar yorgunu yelken deniz vurgunu aydı yüzüm kestim bileklerimi yıldızlarla kendime suskun bir kuş edindim geceler karası ömrüme ilişen sesin çok bilmiş gözlerin haylaz ve küs işte tuttum bir tambur sesiyle söyledim seni ama sen git en acemi intiharını dene sen git bir şarkıyı öyle intizar eyle hayat, uzun ve ağdalı bir nasihat ve tanrıların o bozuk lehçesi usta işi kırbaç izleri, sonsuz vaatler incelikli bir düşü ayartmak kaldı kilimlerin motiflerine yüz sürmenin sebatı ve usta işi ölmek kaldı yalçın bir sevdayı üşüten nedir martı gülüşlü sarhoşlar tanrıyı kovaladıkça her sokak bir düello töreniyle buluşur meydanlar ki bir şeyler unuttuğumuz, bir şeyler umduğumuz gülmenin kırışıklığını ağzımın bir yanına yığarak ve ellerimi saçlarımla tanıştırıp ayaklarımla evcilleştirip bütün sokakları veremli bir kemanı kulağımın tozunda inleterek bütün aşk acılarımı zimmetime geçirmişim vakitsiz içilmiş bir şarap gibi devrik durup hep bir eksiğine bozdurup yüreğimi seyrek yaşayıp kalabalık ölmüşüm dünyayı söyleyip kendimi dinleyerek ardımda bir sardunya sesiyle anonim bir türküyle geçerken kordon'u rüzgarlar vokalistim olmuş bütün limanlarda martılara düet tutmuşum şimdi uzaklarda bir semaver sesi ve çırılçıplak sen çiziyorum aklıma nasıl anlatsam ikimizi işte tuttum bu şiire bağışladım adını bir tambur sesiyle söyledim seni bu şehir bu yağmur adımızı ezberine alır ve farz olur yazılması bu şiirin biliyorum bu yel bu şarkı bu dağlarla o derbeder kapıyı intizar eyledim hep yürüdüm o gizemli mısraya kendime suskun bir kuş edindim