شمارهٔ ۱۶۱

آمد خزان و عیش و طرب از زمانه رفت گل کوچ کرد و مرغ چمن ز آشیانه رفت در زیر آسمان نتوان کرد پاستون باید وداع کرده از این شامیانه رفت ای مرغ روح در قفس تنگ و تاریکی پرواز کرده باید از این آشیانه رفت در بزم اهل جود صدایی نشد بلند آواز دورباش ز درهای خانه رفت بردند سوی باغ ز ویرانه جغد را امروز امتیاز ز اهل زمانه رفت روزی نصیب کس به نشستن نمی شود باید چو آسیا ز پی آب و دانه رفت پایان نشین چو گرد به بالا رجوع کرد بر پیشگاه خانه در از آستانه رفت دستی که وا کند گره از کار کس کجاست ناخن وداع کرده ز انگشت خانه رفت ور بزم روزگار امید چراغ نیست از برق روشنی و ز آتش زبانه رفت ای پیر آفتاب جوانی غروب کرد نزدیک گشت شام و بباید به خانه رفت ساقی و شیشه و قدح و مطرب و سرود جمع آمدند و نشاء پرید از میانه رفت گردید دیده خشک و ز دندان اثر نماند از آسیای ما هوس آب و دانه رفت بر روی هیچ کس ز طمع آبرو نماند این گوهر یگانه ز دست زمانه رفت ای سیدا ز ناله خود یافتم اثر این تیر پرشکسته به سوی نشانه رفت