شمارهٔ ۱۶۱
ج جویای تبریزی
0
Altın Yaprak
دل هجران زده از سیر گلستان سیر است
دور از او موج هوابر سر ما شمشیر است
نزند ال و پرش در دم حیرت رنگم
این خزان جلوه تذرو چمن تصویر است
ناله العطش آمد ز نگاهش چون شمع
آتش عشق تو آنرا که گریبانگیر است
گریه نگذاشت چو پروانه به گردش گردد
موج اشکم به پر و بال نگه زنجیر است
آه جویا چو جرس پهلوی گردون بشکافت
نفس خسته درد تو دم شمشیر است
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş