شمارهٔ ۱۸

ای بی لب تو خشک دهان پیاله ها وز دوریی تو غرقه به خون داغ لاله ها خطی است آنکه بر رخ جانان دمیده است خوبان نوشته اند به نامش رساله ها در بزم عشق رتبه خرد و کلان یکی ست طفلان برابرند به هفتادساله ها ایجادیان ز خوان کریمان برند فیض گردند سرخ روی ز مینا پیاله ها بر چرخ فتنه بار نمایان ستاره نیست سوراخ هاست بر بدن او ز ناله ها تن پروران به تربیت آدم نمی شوند بیهوده می دهند به فیلان نواله ها نبود مرا سری به جوانان خردسال دست من است و دامن هفتادساله ها از کلک سیدا همه جا مشکبار شد گویا بریده اند به ناف غزاله ها