شمارهٔ ۲۲

بی لبت شد سنگباران بر لب پیمانه ها می پرستان خاک می لیسند در میخانه ها هرکه ما را سوخت شمعی بر مزار خویشتن آید این آواز از خاکستر پروانه ها از معلم کودکان گیرند تعلیم جنون کرده ای دیوانه طفلان را به مکتب خانه ها از چمن مرغان به اقبال که بیرون رفته اند پر برآوردند در دنبال ایشان خانه ها تا خط و خال تو در گرد کسادی غوطه زد بر زمین چون مور گردیدند پنهان دانه ها گوشه گیران از حوادث های دوران ایمنند جغد را باشد حصار عافیت ویرانه ها پای خود دانسته نه در بزم ما ای محتسب گردش گرداب باشد گردش پیمانه ها می شوند آیینه ها روشن ز صیقل سیدا سنگ طفلان سرمه چشم است با دیوانه ها