شمارهٔ ۲۶۷

ای پسر آنها که پیش از برگ بارت داده اند بر علف زاری نشان گوساله وارت داده اند خشک خواهد شد دماغت چون زمین شوره زار بس که آب از جویبار کوکنارت داده اند دست بر دامان زلفت بردن آنجا مشکل است در ره هندوستان یاران قرارت داده اند زود گردی چارپا و زین بدنامی به پشت زیر رانت گرچه رخش راهوارت داده اند سوی دارالضرب قلابان اشارت کرده اند برده اند و وعده های بی شمارت داده اند تنگ شد عالم به چشمت از هجوم خط و زلف جای خوابی در میان مور و مارت داده اند برده اند از جا دل خشت تو با نقش فریب تنگه های روی بستی در قمارت داده اند صورت خود را به رنگ غازه کن بازار گیر نقش بینان دست بر نقش و نگارت داده اند سرمه خاموشی امشب به کارت کرده اند کاسه های می به چشم پیر خمارت داده اند در گلستان برده سروت را ز پا افگنده اند گل به چشمانت نمایان کرده خارت داده اند خیره چشمان کرده اند آیینه ات را همچو موم پشت کارت دیده اند و روی کارت داده اند تا به تعلیمت زبانش نرم گردد همچو مغز پشت نان تازه بر آموزگارت داده اند در پی حسن خود اکنون رخت بندی بهتر است بس که اینجا روزگار نابرارت داده اند بند در پایت نشد محکم ز پند سیدا این زمان بر کف عنان اختیارت داده اند