شمارهٔ ۳۵۶

در صدف چون قطره افتد گردد او را دل ز سنگ سفله را دنیا دهد رو می کند منزل ز سنگ همچو آتش کرده ایم از دست تو منزل ز سنگ تا به کی با ما تعدی می کنی ای دل ز سنگ جوی شیر آید برون از کوه بهر کوهکن روزیی خود می کند صاحب هنر حاصل ز سنگ آدمی را ز آفت ارض و سما نبود خبر دانه ذوق آسیا دارد ولی غافل ز سنگ از فلاخن سر نمی پیچد درخت میوه دار همچو طفلان کی شود بی پای صاحبدل ز سنگ خون ناحق هر کجا باشد نهان گل می کند لاله می روید ز آب خنجر قاتل ز سنگ ساکنان کعبه از وسواس شیطان فارغند ایمن از سیل است باشد هر کرا منزل ز سنگ کرده اند اهل طمع را از ازل رویینه تن آب می گردد نباشد گر دل سایل ز سنگ خال او تا موسم خط هر چه باشد می کند می شود وقت علمداری دل غافل ز سنگ راز عشق از سینه همچون برق بیرون می رود سیدا بیهوده آتش می کند منزل ز سنگ