شمارهٔ ۵۰۸
س سیدای نسفی
0
Altın Yaprak
تا ز پیش چشم من ای دشت پیما رفته ای
آتشی افگنده ای در دشت و صحرا رفته ای
سرمه چشمی و نور چشم از من برده ای
یوسف مصری ز آغوش زلیخا رفته ای
سبز می گردد نهال شوخ در هر سرزمین
می دواند ریشه شمشاد تو هرجا رفته ای
مانده ای در انتظارت همچو بیماران مرا
از سر بالینم ای رشک مسیحا رفته ای
از چراغم آتش بی طاقتی گل می کند
در کدامین صحبت ای هنگامه آرا رفته ای
زردرویی می کشد خورشید از تنهاروی
زینهار غافل مشو از خود که تنها رفته ای
سیدا چون صورت دیوار گردیده است محو
تا ز پیش رویش ای آیینه سیما رفته ای
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş