شمارهٔ ۵۰۹
س سیدای نسفی
0
Altın Yaprak
پنجه ام هرگز نرفته بر در کاشانه ای
نقش پای من ندیده آستان خانه ای
دامن زلف تمنا کی به چنگ آید مرا
نی زبان گفت و گو و نی اصول شانه ای
ساغر خود می برم پیش حباب از سادگی
تر نمی گردد ز دریاها لب پیمانه ای
بر در ارباب دولت نیست غیر از گردباد
پشه ای بیرون نمی آید ز مهمانخانه ای
جود حاتم بر زبان سایلان گر بگذرد
می رسد در گوش این دون همتان افسانه ای
ای ز خود غافل مکن از اهل دنیا آرزو
کل دهند این طفل طبعان سنگ بر دیوانه ای
در دهان مردم غافل زبان هرزه گوی
جغد بی بالی ست افتادست در ویرانه ای
می روند آش خدایی گفته اهل روزگار
گر برآید دود آهی از درون خانه ای
خوشه چینان خرمن ناموس را آتش زنند
از دهان مور اگر ناگاه افتد دانه ای
سیدا پا از بنای خلق کوته کرده ام
می نماید پیش چشمم آسمان ویرانه ای
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş