شمارهٔ ۶۴

جانب کلبه ام ای دوست نواز آمده ای شمع بالین مرا بهر گداز آمده ای امشب ای قبله ارباب نیاز آمده ای دلربا باز دگر بر سر ناز آمده ای از دل من چه به جا مانده که بازآمده ای ای به فتراک تو بر بسته سر شیر و پلنگ آتش از تندخویی خوی تو نهان در دل سنگ جلوه مستانه و بر دوش قبای گلرنگ در بغل شیشه و بر دست قدح در بر چنگ چشم بد دور که بسیار به ناز آمده ای ای ز شرم رخ تو ساخته خورشید غروب کرده سنبل به سر زلف رهت را جاروب همه جای تو به جا و همه انداز تو خوب می بده می بستان دست بزن پای بکوب در خرابات نه از بهر نماز آمده ای چون قلم در قدمت بسته میان برخیزم چون نی از جای به صد آه و فغان برخیزم بهر تعظیم تو چون سرو روان برخیزم آنقدر باش که من از سر جان برخیزم چون به غم خانه ام ای بنده نواز آمده ای مدتی شد که نیاورد کسی از تو پیام روزگاری ست به من ساخته ای ترک سلام تا کی ای عربده جو صبح مرا داری شام بر دل سوخته ام رحم کن ای ماه تمام کی به این بوته مکرر به گداز آمده ای نگه مست تو کار عجب آموخته است خاک میخانه و مسجد به هم آمیخته است شیخ سجاده به بیرون درآویخته است دل محراب ز قندیل فرو ریخته است تا تو ای دشمن ایمان به نماز آمده ای سیدا میل دلم جانب خلوت دارد جغد در منزل خود خواب فراغت دارد خامه بی هنران روی به زینت دارد سخن بی خبران رنگ حقیقت دارد تا تو صایب به سر کوی مجاز آمده ای