شمارهٔ ۱

دریاب که شد روز جوانی به سر ای دل در میکده شو رقص کنان باده خور ای دل با یار نشین از دو جهان بی خبر ای دل این راز بگو با همه وقت سحر ای دل در پرده عشاق به سوز جگر ای دل گر پرده ناموس بر آنی که درانی کای هر دو جهان مست ز انفاس نسیمت نقل همه یک قطره ز دریای نعیمت آزاد نشینم ز بهشت و ز جحیمت بشناخته ام قاعده طبع کریمت لطف است مرا یکسر از احسان قدیمت گر شهد دهی با من و گر زهر چشانی ای زلف تو را بوسه زده غالیه بر پای سنبل شده گیسوی تو را هندوی گرای در دیده کنم منزل تو بگذر و فرمای شرط است که بر آب روان سرو کند جای خوناب سرشک از جگر سوخته بگشای تا عرضه دهد پیش تو اسرار نهانی چون من به سلامی شدم از لعل تو خرسند چشمت نظری بر من آشفته نیفکند تا مهر تو را شد به دلم خویشی و پیوند در دام سر زلف تو درمانده به صد بند از زخم بمردیم و ندانیم که تا چند این سست وفایی بود و سخت کمانی ای وصف رخ خوب تو برتر ز مگویی صد طعنه زده روی تو گل را به نکویی آن زلف و رخ ای باد ببینی و بگویی کای لاله چه رنگی تو و ای باده چه بویی دیدیم میان تو و گفتیم که مویی یا سایه مویی که تو رفته ز میانی ای چشمه حیوان شده از شرم لبت آب تابی ز مه روی تو خورشید جهان تاب از لعل شکربار تو شد خون دل عناب شد چشم من از شوق رخت چشمه سیماب هر دم رود ای مدعی از چشم تو سیلاب گر شرح غم ناصر شوریده بخوانی