شمارهٔ ۲

دوش مرغان چمن نعره مستانه زدند آتشی در دل شوریده دیوانه زدند زاهدان خیمه عشرت سوی میخانه زدند خیز کز باد صبا زلف سمن شانه زدند وز رخ شاهد گل پرده برانداخته اند ساقیان جام جم از باده حمرا کردند شاهدان باده به روی گل و ریحان خوردند می فروشان می گلرنگ به خون پروردند وز گل و سبزه بساطی به چمن گستردند تا در او مجلسیان بزم طرب ساخته اند نوبهار آمد و گل های چمن بشکفتند بلبلان راز دل خویش ز کس ننهفتند غنچه را دوش چو یاقوت دهن می سفتند عندلیبان سحرخیز به گل می گفتند که نسیم سحر از غالیه نشناخته اند ساقیا رطل گران ده که ز خلوت رستیم سخن توبه مگو بیش که ما بشکستیم بنشین کز می نوشین لبت سرمستیم با گل و لاله چو امروز به می بنشستیم قامت سرو سهی از چه برافراخته اند باده نوشان که چو من معتکف خمارند وقت آن است که خاطر به چمن بسپارند ابر می گرید و مرغان چمن می زارند هوس سرو و گل آن ها که چو ناصر دارند رخت سودا همه از سینه بپرداخته اند