شمارهٔ ۲۳

در میکده می در خمی میگفت و میزد جوشها تا من ز دردی نگذرم ننشینم آنگه با صفا تا من نگردم لعلگون نایم ز علت ها برون گرد دهان نازکان گشتن نمی شاید مرا گر با مخالف می رسم تندی و تیزی می کنم پیش حریف خویشتن هستم همه نوش و شقا چون شد سبو از می تهی پر گشت از ما باطنش هر دم نهد سر بر زمین کبرش نماند از کبریا آن ابر در دریا کشی می بود از آن رو سیل او سرمست و غلتان می رود سر را نمی داند ز پا از جام زرین ملک ذره به بویی مست شد گه چرخ می زد در زمین گاهی معلق در هوا خمها به دست جام می پیغام ناصر میدهند گر ذوق هستی بایدت سر را بنه بر پای ما