شمارهٔ ۲۵

مایل عشق خرابات است عقل پیر ما تا چه آرد بر سر ما پیر بی تدبیر ما من به جز تقدیر تدبیری ندارم عشق را این چنین رفته است گویی در ازل تقدیر ما عشق را اکسیر اگر گویند وجهی ظاهرست وجه زر از چهره زردست در اکسیر ما کی دل دیوانه در عالم بماند پای بند حلقه زلف بتان گر نیستی زنجیر ما در عبارت چون نمی آید کمال حسن یار قاصر آمد از بیان وصف او تقریر ما در دل تنگم نمی گنجد خیال روی دوست نیست در خورد خیالش سینه دلگیر ما آشکارا گردد این زنار گبری در میان آتش می گر بسوزد خرقه تزویر ما ما بسی تقصیرها کردیم اما لطف دوست عذر گوید از زبان عفو بر تقصیر ما ناصر از سهو قلم در خط اگر آرد خطا یار خط در می کشد بر خامه تحریر ما