شمارهٔ ۳۴

چشم تو سر بر نمی دارد ز خواب مست در محراب می نوشد شراب از دهانش کس نمی یابد نشان ذره ناپیدا بود در آفتاب غمزه شوخت به یغما برد دل ترک مستی کرد شهری را خراب پیش چشمت دل بر آتش می نهم راست خواهم کرد مستان را کباب هر ورق نقش تو دارد لاجرم عیش گل را تازه می دارد گلاب بانگ بلبل از هزاران در گذشت گل همی از صد یکی گوید جواب بلبلی بر دارد از هر سو نفیر گر چو گل بر داری از رویت نقاب خیز و در ده یکدم آبم ساقیا تا نشاند آتشم را یک دم آب تا کسی همچون مرا خود هیچ کس در حسابی ناورد روز حساب ناصر اندر خواب کی بیند تو را خواب را چون او نمی بیند به خواب