شمارهٔ ۴۶۹

من آن رندم که کفر و دین به جام باده بفروشم به یاد یار بی درد سر اغیار می نوشم بر آرم دوزخ از سینه که در جنت زنم آتش اگر از شوق دیدارت به روز حشر بخروشم چنانت دوست می دارم که با خود گشته ام دشمن چنانت یاد می آرم که من از خود فراموشم به دین می پرستان دلق ازرق عار می باشد بگفتم آشکارا این عیب را دیگر نمی پوشم من از افسردگی مردم از آن چون شمع می سوزم من از خامی گریزانم از آن چون باده می جوشم برو ای محتسب مگذار حد خود زمن بگذر که مستی من از می نیست ساقی کرد بی هوشم اگر برداری ای مطرب دهان را از لب چون نی چو بربط گوشمالم ده که چون دف حلقه در گوشم ز چنگ من تو را دیگر مخالف کی برون آرد اگر ای خوش نوا چون چنگ می آری در آغوشم چنین کامروز لایعقل شد از جام ازل ناصر مگر آرند فردای قیامت مست بر دوشم