شمارهٔ ۴۷۷
ن ناصر بخارایی
0
Altın Yaprak
به ابرویت که نشسته به گوشه ای چو کمانم
به چشم تو که چو نرگس به صورتت نگرانم
تراست بر ورق گل کشیده خط سیاهی
که من حقیقت عالم در آن سواد بخوانم
شبی میان تو دیدم که در کنار من آمد
خیال بودم و امروز در خیال همانم
رسم به خدمت تو گر شود زمانه مطیعم
شوم ملازم تو گر دهد سپهر امانم
تو ماه اوج کمالی شبی به طالع بختم
بر آمدی و بر آمد امید هر دو جهانم
کسی ز گفته ناصر چو خامه حرف نگیرد
اگر ز نام تو حرفی گذر کند به زبانم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş