شمارهٔ ۴۷۹

چون کمانت تا پی یی بر استخوان دارد تنم گر کنی صد پی مرا دوتاه پیمان نشکنم رشته تن گر نبودی غرق خون از تیغ هجر کس ندانستی مرا از رشته پیراهنم گر به سوی مهر رخسارت که چشم کس ندید بنگرد اغیار چشمش را به دندان برکنم دور اگر سازد سبوی از خاک من باشد هنوز دختر زر در کنارم دست تو در گردنم کارم از زهد و ریا می برنیاید بعد از این خرقه بر آتش نهم سجاده بر آب افکنم پیر دیرم زان نمی خواند که پندارد مگر کز درون آتشین بتخانه را آتش زنم ترک نرگس چشم گندمگون سنبل موی را گرچه کاهی می نیرزم خوشه چین خرمنم مستی ناصر غباری بود رفت از پیش دل دایم این آیینه از عکس تو بادا روشنم