شمارهٔ ۴۹۰
ن ناصر بخارایی
0
Altın Yaprak
دهان یار نمود از جواهر منظوم
به روی روشن خورشید اجتماع نجوم
نمود جوهر فردش به نکته ای معقول
میان دایره ماه نقطه ای موهوم
کمر به معنی باریک اگر ندرپیچد
کجا شود سر مویی میان او معلوم
ز حال خال سیاهش سؤال می کردم
جواب داد که از هند آمده است به روم
شدم ز سوز محبت چو شمع مومین دل
ز بهر آنکه نهد یار مهر خود بر موم
مرا به ماه محرم حرام بود سفر
که مانده ام ز حریم وصل او محروم
کمر به خدمت او بند تا ابد ناصر
که ما ز روز ازل خادمیم و او مخدوم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş