شمارهٔ ۷۷

تا تنم ای جان شیرین از وصال تو جداست هر بلا کز چرخ نازل می شود بر جان ماست هجر کو می آورد غم همنشین من شده است یا رب آن وصلی که آن غم می برد از دل کجا است تا مبدل گشت روز وصل ما با شام هجر دور از خورشید رویت عمر من چون سایه کاست دایم اندر چشم پر خونم خیال روی اوست او گل است آلوده در خون گر همی گردد رواست می رسم در خدمتت گر عمر کوتاهم رسد من وفا دارم ولی دوران گردون بی وفاست راضی ام گر وصل می خواهی و گر هجران ز من ما رضا داریم حکمی را که صادر از شماست ناصر آن دلبر که غایب شد درون جان توست یار را از خود طلب جان منزل آن بی وفاست