شمارهٔ ۷ - در مدح یکی از بزرگان سروده است

ن ناصر بخارایی
0 Altın Yaprak
صبا آراست از گل بوستان را صلای عیش در ده دوستان را ز صوت مرغ بشنو ارغنون را ز جام لاله درکش ارغوان را می چون گل ستان از دست ساقی که رنگ و بوی بخشد گلستان را به ساغر در چمن شد گل که خوبان چنین کردند کشت بوستان را سر شاهی ست نرگس را ز کی باز که بر سر می نهد تاج کیان را مرا حیرت همه از دست بید است که چون بی دست بردارد سنان را جهد هر دم صبا از صحبت گل وفایی نیست چندانی جهان را شمر ساکن شد و صافی که از سیر غباری بر دل است آب روان را به خاصیت بهشت اردیبهشت است که در پیری جوان سازد جهان را دل غنچه فرح از زعفران یافت که گل از خنده بگشاید دهان را ز پیران در جوانی چون سبق برد همین باشد نشان بخت جوان را زداید صیقل رأی منیرش ز مرآت یقین زنگ گمان را زحل را گر محل بخشد به بهرام قرین سعد گرداند قران را چنان دست ضعیفان را قوی کرد که موری بشکند شیر ژیان را زهی در دور انصاف تو گردون به آتش سوخته تیر و کمان را سحاب دست فیاض تو دارد سخایی کان نباشد بحر و کان را حسودت را چو سر بر تن گران است سبک بردار از او بار گران را زیان ناصر از دست زبان است از آنرو گوش می دارد زبان را نه هر ساعت به هر کس می توان گفت حدیث ضعف حال ناتوان را غریبی مانع آن شد که گویم به پیش دوستی این داستان را چو نتوان آب روی از بهر نان ریخت به آبی می ببیاد خورد نان را همی تا عالم فانی نداده است بقای جاودانی انس و جان را تو جان عالمی ایزد رساناد به عمر تو بقای جاودان را

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.