شمارهٔ ۱۲۲

صاحب نظران قیمت سودای تو دانند خورشیدپرستان سبق عشق تو خوانند بردار ز رخ دامن برقع که محبان از شوق جمال گل تو جامه درانند تنها نه مرا هست نظر با رخت ای دوست بنگر که ز هر گوشه چه صاحب نظرانند از کوی خودم گر تو برانی که نرانی غم نیست اگر جمله آفاق برانند بر حال محبان نظری کن ز سر لطف در آتش شوق تو صبوری نتوانند آنند گدایان درت کز سر همت بر سلطنت هر دو جهان دست فشانند ای حور بهشتی که گل و لاله به رویت مانند به حسن اندک و بسیار نمانند دیگر نکند یاد لب چشمه حیوان گر زانکه به خضر آب وصال تو چشانند آنان که شدند از نظر عید رخت شاد فارغ ز غم و خرمی کون و مکانند بگشای نقاب ای گل خندان که جهانی مانند نسیمی به جمالت نگرانند