شمارهٔ ۱۴۷

روشن است این و راست می گوید آن که مه روی ماست می گوید سرو را یار اگر نه عاشق ماست پای در گل چراست می گوید سنبلش گفت ملک حسن مراست کج نشسته است و راست می گوید گفتم ای دل ز عشق یکتا شو سر زلفش دوتاست می گوید بر در دل غمش چو می گویم کیستی آشناست می گوید من میانت کجاست می گویم او میانم کجاست می گوید صورتش را ز هرکه پرسیدم جام گیتی نماست می گوید هرکه او را به چشم معنی دید به حقیقت خداست می گوید چین زلفش به مشک می خوانم همه فکرت خطاست می گوید گفتمش حاجتم برآر از لب حاش لله رواست می گوید همچو چشم خوش نگار از خواب فتنه ای برنخاست می گوید دلبرم یک نفس وصالش را هردو عالم بهاست می گوید با من ابرو و خط و زلف و رخش روز هر وصل و لقاست می گوید لب جان پرورش نسیمی را مست آن چشم هاست می گوید