شمارهٔ ۱۸۰

تا منور شد ز خورشید رخ او دیده ام در همه اشیا ظهور صورت او دیده ام از مذاق جان من بوی دم عیسی نرفت تا چو موسی نطق آن شیرین دهان بشنیده ام کافرم گر دیده ام بی عشق او چندان که من گرد اقلیم وجود خویشتن گردیده ام کی کنم چون زاهد خام آرزوی خانقاه من که در میخانه چون می سال ها جوشیده ام ای به خوبی فرد و واحد در دو عالم جز رخت قبله ای گر هست من زان قبله برگردیده ام دارد از دنیی و عقبی هرکسی بگزیده ای از همه دنیی و عقبی من تو را بگزیده ام تا به شی الله از لب داده ای جامی مرا صد فریدون را ز چشمت جام جم بخشیده ام گرچه عمری بودم از سودای زلفت بی قرار تا شدم بیمار چشم مستت آرامیده ام دوش در می ساقی لعلت نمی دانم چه ریخت کز خمارش تا به روز امشب به سر غلتیده ام تا ز وصلت بشنوم روزی درایی چون جرس بر درت شب ها به زاری تا سحر نالیده ام هر زمان می پوشم از تو خلعت دردی ز نو از تو چون پوشانم آن ها کز تو من پوشیده ام برقع از رخسار گلگون تا برافکندی چو سرو بر گل خودروی خندان در چمن خندیده ام ای دلم رنجور سودای تو هر جانی که او از چنین سودا نه رنجور است از او رنجیده ام ای به قدر و رفعت افزون صد ره از کون و مکان یک به یک پیموده ام من مو به مو سنجیده ام گفت چشمت ای نسیمی از که مستی گفتمش جام سودای تو در بزم ازل نوشیده ام