شمارهٔ ۱۸۴

به بوی زلف مشکینت گرفتار صبا بودم چه دانستم من خاکی که عمری باد پیمودم مرا چون عود می سوزی و بوی من همی آید که روزی یا شبی ناگه بگیرد دامنت دودم من از دیده چه ها دیدم چه ها آورد بر رویم که جز خون جگر کاری ز آب دیده نگشودم به جامی دستگیری کن مرا ساقی که مخمورم می صافی اگر نبود به دردی از تو خشنودم چو آگه نیستند ار شیوه چشم تو هشیاران به جامی بی خبر گردان چو چشم خویشتن زودم صفایی از قدح پیداست امشب از می صافی که عکسی در قدح ساقی ز حسن خویش بنمودم نسیمی شست وشویی ده به می این دلق ازرق را که دلگیر است و تاریک دلق زرق اندودم