شمارهٔ ۱۹۷

علت غایی ز امر کن فکان ما بوده ایم جمله اشیا را حقیقت جسم و جان ما بوده ایم نقطه اول که قوه خواند ابن مریمش صوت و نطق و حرف و قوت همچنان ما بوده ایم ذات بی چونی که هست از عالم ذات و صفات چون نظر کردیم در تحقیق آن ما بوده ایم ظاهر و باطن که هست از عالم کون و مکان هردو اسمند و مسما در میان ما بوده ایم ذات اشیا را حیات جاودان از نطق ماست زان که ما نطقیم و حی و جاودان ما بوده ایم گنج معنی آن که مخفی در حجاب غیب بود شد یقین از فضل حق کان بی گمان ما بوده ایم دی دیار هردو عالم غیر ما دیار نیست زان که هستی از زمین تا آسمان ما بوده ایم عقل کل با نه سپهر و چار ارکان و سه روح وان که زین هر چار می زاید همان ما بوده ایم عشق می بازیم با حسن رخ خود جاودان زان که عاشق ما و معشوق نهان ما بوده ایم مصحف رخسار ما را کس نخواند غیر ما کاین صحف را در دو عالم سبعه خوان ما بوده ایم چون مکان ماییم بی ما نیست ای طالب مکان چون مکان بی ما نباشد در مکان ما بوده ایم پیش از آن کز قوت آید عالم صورت به فعل صورت و معنی ذات مستعان ما بوده ایم ای نسیمی چون شدی سی و دو نطق لایزال می توان گفتن که ذات غیب دان ما بوده ایم