شمارهٔ ۱۴

صفا از عقده دل هاست آن زلف معقد را بحمدلله که ربطی هست با مطلق مقید را که دادی روح را با جسم الفت گر نگردیدی محمد کاروان سالار ارواح مجرد را به آن حسن و شمایل طرح عشق افکنده شد ورنه نمی دادند نقش هستی این لوح زبرجد را به مکتب خانه کن مصحف از بر داشت آن روزی که عقل کل نمی کرد از الف با فرق ابجد را حدیث دل فروزش بس که شد مجموعه حکمت حکیمان جزو می سازند اوراق مجلد را وجود مرکز پرگار عالم کی شدی ثابت احد خود قاب قوسین ار نبودی میم احمد را به مسکن بستر از پهلوی گرمش سرد ناگشته کند طی بر براق معرفت اقصای مقصد را گرامی میهمانی در ره امشب میزبان دارد ملایک بر فلک صف بست و عرض آراست مسند را نظیری نشیه ذوقی ز جام هوشمندان کش می و مطرب پریشان می کند مستان سرمد را