شمارهٔ ۳۰۵

سوی صحرای حقیقت برد عشقم از هوس مست می گشتم به قصد صید و می راندم فرس چون به فرمان پیر گشتم غالب آمد شوق دوست از خیالش رفته رفته عشق شد میل و هوس تا به دشمن در نزاعی کار تو با خشم تست چون شوی عاجز به فریادت رسد فریادرس چشم نرگس در کمین و تیغ سوسن بر کف است می گریزم از چمن چون دزد از دست عسس ما به این کاسه دیار آورده بودیم انگبین دست و پای مور بودیم و پر و بال مگس آب سیمای جوانی رفت و جسم زار ماند سیل نوروزی گذشت و ماند باقی خار و خس اینقدر دم را که میزان و حسابی در رهست یک زمان کارست اگر خواهی که بشماری نفس عشق آمد کرد بیرون هرکه را در خانه دید خود پرستار نظیری ماند و دیگر هیچ کس