شمارهٔ ۳۳۳

هرجا که بود روز خوش و روزگار خوش آمد به این دیار که باد این دیار خوش هر جنس خوش که ابر و زمین صرفه کرده بود شد صرف این بهار که باد این بهار خوش دارم درین دیار مغان شیوه دلبری بی خود خوش و میانه خوش و هوشیار خوش چون پیک نوبهار درآید به بوستان از در درآید و کشمکش در کنار خوش دستار افکند خم کاکل پراکند کاین است وضع صحبت و زینسان نگار خوش شاد و شکفته مطرب و ساغر طلب کند یک سو نهد حجاب و درآید به کار خوش هرگه کند شتاب به رفتن که دیر شد تسکین دهم دلش که سکون و قرار خوش تا دم زند که روز چه رفت وز هفته چند نگذارمش شمار که نبود شمار خوش او در وداع و من به جزع کز می و بهار رطلی سه چار مانده و روزی سه چار خوش ساغر کنم لبالب و گویم سبک بنوش در موسم بهار نباشد خمار خوش چندان که گویمش گذران است عمر باش گوید صبا روانه به و گل سوار خوش کاری به لابه پیش نظیری نمی رود باشد به او گذاشتن اختیار خوش