شمارهٔ ۳۷۴

اگر تو نشنوی از ناله های زار چه حظ وگر تو ننگری از چشم اشکبار چه حظ درآ به مشرب روحانیان و واصل شو معاشران تو مستان تو هوشیار چه حظ به چشم ما در و دیوار بوستان مستند تو را که باده نمی نوشی از بهار چه حظ نمک به سینه مجروح چاشنی بخشد اگر غمی ندهندت ز غمگسار چه حظ کلید قفل همه گنج ها به ما دادند به دست ما چو ندادند اختیار چه حظ گرم به پهلوی ساقی به بزم بنشانند مرا که بی خود و مستم ز اعتبار چه حظ ز عمر آن چه گرامی تر است در سفرست مرا که دل به غریبی است از دیار چه حظ به لاف هم تک برق و براق می تازم برون نمی رودم مرکب از غبار چه حظ هزار ذوق نظیری به درد نومیدی ست فریب وعده نباشد ز انتظار چه حظ