شمارهٔ ۳۷۵

هنوز عارف و عامی نداشتند نزاع که لای باده مقررر شد از برای صداع مرید و مرشد و خادم تمام می دانند که رند صومعه می می خورد به چنگ و سماع غریب و عاشق و مستم خدا نگهدارد ز شر شحنه غدار و مفتی طماع اگر طبیب ترش روی دیر می میرد چه غم ز تلخی صبر است چون بود نفاع برین بساط تماشاگریم تا بینیم چه می کند امل پهلوان و مرگ شجاع رسوم تو ننهد مهر و ماه تا دوران هزار بار نگوید به تنگم از اوضاع پی خرید سرانجام کارها رفتند به آن دیار که نایاب بود و قحط متاع تو را اگرچه به این خاکیان رجوعی نیست ضمیر غایب ابدال را به تست ارجاع تو قدر ذره چه دانی نظیری از خورشید که دیده تو ضعیفست از تمیز شعاع