شمارهٔ ۴۶۷

درمان ضعف دل به لب نوشخند کن حرفی بگوی و مشک و گلابی به قند کن لب پاک از ترشح آب حرام کرد طرف ردا به گردن صوفی کمند کن بوی عبوس عارف شهرم دماغ سوخت خادم بیار مجمر و فکر سپند کن زهرم به رگ ز حاسد بدگوی می دود نیشم ز دل برآر و علاج گزند کن با ما بد است خصم که خود از چه خوب نیست گو اشتلم به طینت ناارجمند کن آن کس که دین ندارد و گوید که عارفم تکفیر او به ملت هفتاد و اند کن تا کی چو موج آب به هر سو شتافتن در عین بحر پای چو گرداب بند کن نقدت همه ز روی ریا قلب مانده است صراف خویش شو سخن چون و چند کن دشمن اگر به سفره تو میهمان شود سربخش و نام خویش به همت بلند کن آرایش برون چه کنی پشم گوسپند گرگی که در درونست تو را گوسپندکن افغان که سوختی و به مرهم نمی خری آن را که داغ می نهی اول پسند کن عالی نموده عشق نظیری مقام تو معنی بلند آور و دعوی بلند کن