شمارهٔ ۷۹

این نخل که از چشمه جان رسته که کشته ست وین خط که دهد یاد ز معجز که نوشته ست ما فتنه ز مشاطه حسنیم نه از عشق زنار مغان رشته خط و زلف که رشته ست جز از اثر دهشت ما وحشت ما نیست با پرده بگو پرده ز رخسار که هشته ست زین لخت دل و پاره جان چاشنیی گیر بر گریه تلخ و نمک خنده برشته ست ذوق غمم از طینت خاکی نرود هیچ هرچند به شادی گل آدم نسرشته ست گو روی تو نظاره کن و خوی تو بنگر گوید کس اگر آدمیی را که فرشته ست سرتاسر صحرای رخت لاله و نسرین صد رنگ دگر گل که ندانند که کشته ست گل جامه ز بر بس سبک از نازکی انداخت عریانی گلزار ز کوتاهی رشته ست در حیرتم از ترک و فنای تو نظیری کس غیر اجل فرش امل درننوشته ست