Duymak Ve Yanmak!

1971 -I- “Duyduğu ateşi tarif edebilen, Şiddetle yanmıyor demektir” (*) Duygularını yitirdikten sonra insan, Rüzgârın kudretine terkedilen Kuru bir yaprak gibidir. Ha ateşte yanmış, Ha sele karışmış, O’nun için yaşamak Ölümle birdir.. Neyi göstermek, Neyi tarif etmek canlıya? Cehennemden kurtulmak, Günâhlardan sıyrılmak için mi Gökboşluğunca elleri uzatmak Tanrı’ya -II- Bir yaşantı ki Duygulardan uzaklaştırmış kitleleri, Baştanbaşa ateşten Bir örtü sarmış hisleri.. “Duyduğu ateşi tarif edebilen” Şiddetle yansa da, yanmasa da, O, enkaz haline gelmiş Zavallı bir varlıktı. Bütün hislerinin adını Ateşle değiştirmiş; Onun kızgın alevleri Arasında erimiş, Ve nihayet Duygu dünyasını kaybetmiş Bir kor parçasıdır. İddialıdır - zavallıdır, Alevini yitirdiği an, Bir avuç toprakdır. (*) Francesco Petrarca (1304 – 1374) (137. Sonnet’den)